แบบของผ้ากันเปื้อน

เป็นที่ทราบกันดีว่าผ้ากันเปื้อนนั้นเป็นเครื่องไม้เครื่องมือที่มีไว้ด้วยช่วยป้องกันคราบเลอะที่เกิดจะมาติดเสื้อผ้าอาภรณ์ แต่แท้จริงแล้วใครจะรู้บ้างว่าผ้ากันเปื้อนนั้น  ก็เป็นอีกหนึ่งวัตถุที่มีให้เลือกใช้งานได้มากมายโครงตามความประสงค์  แต่จะมีอย่างใดบ้าง และผ้ากันเปื้อนแบบไหม เหมาะกับการใช้งานในหนทางใด วันนี้บทความของเรามีข้อมูลตรงนี้มาฝากกัน เช่นนี้

เริ่มต้นที่ผ้ากันเปื้อนแบบครึ่งตัว ที่การตั้งกฎเกณฑ์ใส่กันเพื่อความเป็นวินัยน่าพึงพอใจ เป็นผ้ากันเปื้อนที่ได้รับแบบอย่างมาตั้งแต่ยุคแรก เน้นการสวมใส่เพื่อความสวยงามเป็นขนบธรรมเนียมมากกว่าการปกป้องรักษาคราบสกปรก

ต่อกันด้วยที่ผ้ากันเปื้อนแบบเต็มตัว เป็นผ้ากันเปื้อนที่คลุมตั้งแต่เหนือลำตัวลงมาถึงเข่า สามารถช่วยป้องกันการเกิดคราบสกปรก หรืออันตรายระหว่างการทำอาหารได้

ผ้ากันเปื้อนแบบพินาฟอร์ (Pinafore) ผ้ากันเปื้อนเหตุด้วยเด็ก มีต้นกำเนิดมาจากฝั่งยุโรป เป็นผ้ากันเปื้อนแบบเต็มตัวมีลักษณะเป็นชุดลูกไม้ จึงเหมาะสมกับเด็กผู้หญิง

ผ้ากันเปื้อนแบบคอปเลอร์ เป็นผ้ากันเปื้อนแบบคลุมรอบตัว และมีสายรัดเพื่อเพิ่มความกระชับ สามารถป้องกันคราบได้แบบทั้งตัวส่วนมากมักเห็นกันในธุรกิจอุตสาหกรรมโรงงาน เช่นโรงงานแช่แข็ง หรือโรงงานสี หรืออุตสาหกรรมการผลิตยา

ผ้ากันเปื้อนแบบคัปโปงิ เป็นชุดกันเปื้อนแบบมีแขนของญี่ปุ่น จากเดิมนิยมใส่กันสำหรับป้องกันคราบสกปรกของกิโมโน หากในยุคปัจจุบัน การกำหนดนำมาใช้ในโรงงานอุตสาหกรรม

ผ้ากันเปื้อนแบบมะเอะกะเกะ เป็นผ้ากันเปื้อนที่การตั้งกฎเกณฑ์ใช้กันเปื้อนดินแดนหน้าขา มีระบอบเป็นผ้าสีขาว มักใช้กันในกลุ่มของซามูไรและพ่อค้า

ผ้ากันเปื้อนแบบบิ๊บ เป็นผ้ากันเปื้อนที่พบเห็นกันได้ทั่วไป มีประเภทเป็นผ้าปิดด้านหน้าและมีสายคาดแขวนคอขนาดเล็กพร้อมกันมีเชือกรัดแนวเอว มีกระเป๋าด้านหน้าเพื่อบรรจุเครื่องมือ หรือวัสดุอุปกรณ์ต่าง ๆ

ผ้ากันเปื้อนแบบทักซิโด้ เป็นผ้ากันเปื้อนที่มีการออกแบบออกมาให้เหมือนกับสูททักซิโด้ การกำหนดใช้กันในโฮเต็ลหรือภัตตราคารระดับพรีเมียม

ผ้ากันเปื้อนแบบ 4 Wayเป็นผ้ากันเปื้อนที่พ่อครัวนิยมใช้ มีลักษณะเป็นผ้ากันเปื้อนแบบพันรอบเอว เพื่อให้สะดวกต่อการเช็ดทำความสะอาดมือระหว่างการทำอาหาร

ผ้ากันเปื้อนแบบBistro ผ้ากันเปื้อนที่มีความยาวครึ่งเข่า มีช่องกระเป๋าด้านหน้าพร้อมผ้ามัดเอว การตั้งกฎเกณฑ์ใช้กันในกลุ่มภัตตาคาร หรือภัตตราคาร